jo17 in de kantineZaterdagmiddag, een op het oog waterig zonnetje, een nat veld, en een loeiharde wind schuin op veld 1.
De JO17-1 blijft het begin van het seizoen weinig bespaard... Nederlagen, blessures, spoorlozen.. Sinds een week in een schitterend nieuw tenue, dat wel, dankzij de super sponsors die zij hebben.
De wedstrijd stond in het geheime boekje van trainer Dries rood omrand. Dit zou de wedstrijd van de revelatie worden. De reden waarom dit team al jaren ‘het eerste van de toekomst’ wordt genoemd zou vandaag weer duidelijk worden. Zelfs de voorzitter stond langs de lijn om hier getuige van te mogen zijn.
De wedstrijd begon voorspoedig, binnen 12 seconden een penalty voor ODB, terecht. De immer uitstekend onpartijdig fluitende scheidsrechter, de heer A. Cruz, kreeg dan ook geen protest van de tegenpartij... 1-0! Of nee! Mis! Helaas op de paal, zoals het hoort volgens ons volkslied...
Dit leek een voorbode te zijn, want ODB werd direct onder druk gezet door een beter rondspelend Verburch. ODB leek achterin onzeker, kon alleen de voorhoede vinden middels de lange bal. Het middenveld verzaakte, miste keer op keer de aansluiting. Verburch merkte dit ook op en zette nog wat meer druk door ODB al op de rand van de 16 op te jagen. De verdediging had hier zeer veel moeite mee, en brak uiteindelijk; 0-1 voor Verburch. De koppen gingen nog niet hangen bij ODB, maar een antwoord had ze ook niet. Hetzelfde spel bleef zichtbaar en dus voor Verburch een appeltje eitje om op te vangen. Met de rust 1-3 de kleedkamer in.
De 2e helft, een nieuwe frisse kijken op de zaken? Weinig, zo bleek. Het was duidelijk dat ODB wel die vuist probeerde te maken, maar er simpelweg niet aan toe kwam. Verburch was iedere keer een stapje sneller, attenter, hongeriger naar de bal, fanatieker. Of was ODB nou juist een stapje te langzaam, bang voor de bal, inspiratieloos, futloos?
Door wederom een simpele communicatiefout kwam de 1-4 van Verburch. Het laatste kwartier was aangebroken en zoals al bij eerdere wedstrijden dit seizoen, leek het vuur dan eindelijk te gaan branden bij ODB. De koppies gingen anders staan, er werd gestreden bij ieder duel, gevochten om iedere grasspriet, en bovenal niet verzaakt. Maar waarom zo laat? Waarom als het er niet meer toe doet? Zou het pas bij een kansloze stand zijn dat de schroom ervan afvalt bij de jongens? ‘Nu maakt het niet meer uit, dus nu kan ik er vol voor gaan en ben ik niet meer bang om een foutje te maken’ Zou dat het zijn?
Het eindsignaal kwam en iedereen droop af naar de kleedkamers. De toeschouwers en uw reporter de immer gezellige kantine in. Na een tijdje kwamen de spelers ook een voor een de kantine in. Een lach kon er nog wel van af, en even met een groepje samen zitten om iets te eten en drinken lukte ook nog wel. Buiten begon het inmiddels weer te regenen, en uw reporter keek wat verder om zich heen. Toch wel weer gezellig zo na afloop. Met wat ouders en begeleiding wat analyserend, een paar moeders om een tonnetje, de supporters van Verburch nog gezellig aan een drankje, spelers in een hoekje bij elkaar, ome Jan en Zier op een barkruk, met een vrolijk muziekje erbij.
Wat hadden we nou eigenlijk te klagen?
Nee, het loopt nog niet bij de JO17, dat is duidelijk. Ook het feit dat de meerderheid eigenlijk nog JO16 is, en dus het hele seizoen tegen oudere spelers zal moeten opboksen , telt mee. Het vuur is nog niet aan, maar dat komt wel. Coachen, communiceren, feller, explosiever, tactischer. Het komt heus wel.
Uw reporter kijkt nog eens om zich heen en vraagt zich nogmaals af; Wat hebben we nou eigenlijk te klagen?
Uw reporter geniet toch wel. 💙

Stand ODB JO17-1

Beker ODB JO17-1